“Hayatımda gördüğüm her şey bana ağabeyimi çağrıştırıyor.”

Yayınlandı: Şubat 3, 2015 / KÜLTÜRÜN VE SANATIN MANTARI
Etiketler:, , , , , , ,

Firuzan YolyapanNe vakit şiir yazdığını hiç bilmedik. Bitirdiği zaman getirip okurdu. Ben en çok “Açsam Rüzgara Yelkenimi” şiirini severim. Ama ağabeyimi çok sevdiğim için hep güzel gelirdi. Bir de rubaisi var: “Ömrün o büyük sırrını gör bir bak da, bir tek kökü kalmış ağacın toprakta. Dünya ne kadar tatlı ki binlerce kişi kolsuz ve bacaksız yaşayıp durmakta.Bu şiiri engelli insan gördüğüm zaman hatırlıyorum. Hayatımda gördüğüm her şey bana ağabeyimi çağrıştırıyor.

Şişli’ye yeni taşınmıştık. Bir gün misafirler de vardı, oturuyorduk. Birden kayboldu ortalıktan. Ben balkona sigara içmeye gittiğini tahmin ettim. Yanına gittim. Üzerinde beyaz çizgili bir gömleği vardı. Babam sigara içtiğini biliyordu. “Ağabey, buna bir son vermelisin, gel içeride iç, babam biliyor” dedim.Bana bir sarıldı, “Fırfırcığım, babamın 3 günlük ömrü kaldı, onu kırmaya değer mi” dedi. 3 gün sonra da kendisi öldü.

Futbolu çok severdi. Koyu Galatasaraylıydı. Formaları, futbol takımı vardı. Sokakta ayağına taş ya da başka bir şey gelmesin, hemen vururdu. Bu yüzden ayakkabılarının uçları hep aşınmıştır. Çok sonradan ayakkabılara merak saldı. Kendisi boyatırdı hep ayakkabılarını. Çok güzel türkü söylerdi. Güzel sesli değildi, ama benim sesim gibi bozuk da değildi.

Şehir Tiyatroları “Saygılı Yosma” oyununun çevirisini istemiş, çeviri Ankara’da birinin evinde kalmış. Ankara’ya onu almaya gitti. Orada çukura düşmüş. Döndüğünde pantolonunu çekti, bize gösterdi.Dizinden aşağı doğru kanama olmuş, kabuk bağlamış. “Az daha gazetede Orhan Veli gazete çukurunda ölmüş diye okuyacaktınız” dedi. Kısa bir süre sonra da öldü. Ama kafasında herhangi birşey yok o zaman.

Füruzan Yolyapan
(Orhan Veli’nin kardeşi)

tumblr_me7s9k9xzr1qzh02oo1_500

Metin Eloğlu, İçli Dışlı, sf. 135

“İnat bu ya, erkencecik gittim; Orhan yok, bekle bekle, Orhan yok! Akşam gazeteleri verdi kötü haberi. Ağlak değilimdir; ama gözlerim yaşardı durdu uzun süre… Gömülüşünde bulunduğum tek kişi de odur. Tüh! Otobosta yanıbaşımda Ahmet Hamdi Tanpınar vardı: öğretmeniymiş meğer Orhan’ın. Ne dese beğenirsiniz: “Hayret, Orhan ölecek adam mıydı?” Sanki kendi ölecek adamlardanmış gibi… “

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s